Η καλή ημέρα από το πρωί φαίνεται, έτσι έλεγε η γιαγιά μου (αλλά ποιος την άκουγε;). Για να είμαστε πιο ακριβείς, η καλή ημέρα από το μεσημέρι μόλις γυρίσεις στο σπίτι φαίνεται.
Έχω μπει στο σπίτι και προσπαθώ με
κόλπα από αυτά που κάνουν στις Ινδίες, μέσα στο μικρότερο χρονικό διάστημα: να δω τα
mail μου,
να μαγειρέψω, να απαντήσω σε ένα μήνυμα στο κινητό
ενώ παράλληλα τρέχω να σηκώσω το τηλέφωνο ( ο υποψήφιος δημοτικός σύμβουλος της γειτονιάς σου-κοριτσάκι με τα σπίρτα- ζητά την άμεση βοήθεια σου). Την ίδια στιγμή αυξάνεται ο βαθμός δυσκολίας καθώς ακούγεται ο ήχος του κουδουνιού!
Κοιτάω από το ματάκι και βλέπω έναν ένστολο ψηλό μελαχρινό αστυνομικό. Στο μυαλό μου εκείνη τη στιγμή κάνω διάφορα σενάρια (λες οι τρελές οι φίλες μου να μου έκαναν καμία πλάκα και να μου έστειλαν κανένα go-go boy και ανοίγοντας την πόρτα να βρεθώ vis-à-vis μπροστά σε ένα striptease κάτω από τους ήχους της Donna Summer “Lookin' for some hot stuff baby this evenin' I need some hot stuff baby tonight” ; ή μήπως ήρθε η ώρα να πληρώσουμε οικογενειακά (εγώ και ο αδερφός μου δηλαδή) εκείνα τα mp3 που κάποτε κατεβάσαμε ; ή μήπως είναι κανένας επίδοξος ληστής και ανοίγοντας την πόρτα φάω καμιά ανάστροφη (όχι τίποτα άλλο τα έχει δείξει και ο Ευαγγελάτος); Και ενώ σκεφτόμουνα αυτά τα σουρεαλιστικά με επανέφερε στη τάξη το επίμονο χτύπημα του κουδουνιού. E, λέω σύνελθε κορίτσι μου αφού μετά από πέντε χρόνια ξανθού επανήλθες στο καστανό άρχισε να σκέφτεσαι και να πράττεις αναλόγως!
Ανοίγοντας την πόρτα τα κακά νέα ήταν πως no martini no striptease! Τα καλά νέα ήταν πως η δίωξη ηλεκτρονικού εγκλήματος δεν μας κατέκρινε για εκείνα τα mp3 –σας υποσχόμαστε δεν θα το επαναλάβουμε γιατί η πειρατεία σκοτώνει (βέβαια μεταξύ μας εγώ μια χαρά τον είδα τον Johny Depp στους πειρατές, τίποτα δεν έπαθε)- και ευτυχώς δεν ήρθα αντιμέτωπη με κανένα παρανοϊκό ληστή, ο οποίος με ταχυδακτυλουργικά αλλά David Copperfield θα εξαφάνιζε εμένα μαζί με το σπίτι! Αφού διαβεβαίωσα το συμπαθές όργανο του νόμου πως εγώ είμαι αυτή που αναζητά (όχι στη ζωή του), υπέγραψα ένα χαρτί και παρέλαβα ένα φάκελο. Τι να είχε άραγε ο φάκελος; Λες να κλάταρε καμία θεία και ξαφνικά με θυμήθηκε; Για να δούμε τι θα δούμε…3, 2, 1…ανοίγω τον φάκελο και ναι αυτό που περίμενα επί 11 συναπτά έτη έγινε επιτέλους πραγματικότητα : θα είμαι μέλος κριτικής επιτροπής, ω ναι, στο μεγαλύτερο reality show πανελλαδικής εμβέλειας (όχι παίζουμε) που λαμβάνει χώρα κάθε τετραετία…
Δεν σας κρύβω έχω λίγη αγωνία, αρχικά για το αν καταφέρω να ξυπνήσω αξημέρωτα (βέβαια μπορώ και να το δω σαν μια after εμπειρία και να πάω απευθείας μετά την βραδινή έξοδο του Σαββάτου) και στη συνέχεια για το αν θα δέσω με τα υπόλοιπα μέλη της κριτικής επιτροπής, αν θα έχουμε άραγε μεγάλη προσέλευση, αν θα υπάρχει ένα ευχάριστο κλίμα ανάμεσα μας (ξέρετε τώρα: εμείς περνάμε καλά μεταξύ μας και αυτό περνάει στο κοινό, το οποίο έχει μεγάλη αντίληψη), αν θα κάνουμε μεγάλα νούμερα ( πιο μεγάλα από αυτά των υποψηφίων νούμερων) και ποιος άραγε θα κλέψει την παράσταση;
Κλείνοντας θα ήθελα να ευχαριστήσω όλους εκείνους που μου δίνουν αυτή τη μοναδική ευκαιρία να περάσω τόσο μα τόσο δημιουργικά αυτή την Κυριακή της 15ης Οκτωβρίου και να αναδείξω όλα τα καλλιτεχνικά και μη ταλέντα μου. Επίσης θα ήθελα να ευχαριστήσω θερμώς όλους εκείνους που σκέφτηκαν τη δίαιτα μου και με έσωσαν από μια Κυριακή στο σπίτι παρέα με τους φίλους και τις φίλες μου, τον καταιγισμό από τα τηλεοπτικά πάνελ και τον χαβαλέ με πίτσες και μπίρες. Τέλος θα ήθελα να ευχαριστήσω αυτούς που μου δίνουν την ευκαιρία να προσφέρω τις υπηρεσίες μου σε αυτή την πόλη που τόσα χρόνια, “υπολογίζει” τόσο εμένα και όλους τους συμπολίτες μου με τον καλύτερο δυνατό τρόπο…