Liliputaner

Άουτς...κάηκα!

2007-05-06T09:08:00.000-07:00

Στην τρυφερή ηλικία των τεσσάρων-πέντε ετών και ενώ άλλα παιδάκια έπαιζαν ανέμελα στις παιδικές χαρές και βασάνιζαν τα άλλα παιδάκια, εγώ έβρισκα απίστευτη ηδονή στο να δοκιμάζω ότι μου απαγορευόταν, με αποτέλεσμα να έχουμε αναπτύξει φιλικές σχέσεις με το τότε ιατρικό προσωπικό του Παίδων! Αγαπημένο μου χόμπι ήταν το κάψιμο των χεριών.. Ναι, ναι καλά διαβάσατε.. Η μανούλα μου συνέχεια φώναζε: «Μηηηη, παιδί μου, μακριά τα χέρια από την κουζίνα, κάνει τζιζ!!». Φυσικά εγώ δεν καταλάβαινα ούτε από τζιζ ούτε από τζαζ …Πλησίαζα ατρόμητη και έβαζα τα χέρια μου επάνω στα καυτά μάτια της κουζίνας, μέχρι να διαπιστώσω μόνη μου ότι όντως κάτι δεν πάει καλά με αυτό το μηχάνημα και τελικά μάλλον κάτι παραπάνω ήξερε η μανούλα, και μετά να σου κλάματα, φωνές, ιώδια με όλα τα επακόλουθα…

Μεγαλώνοντας υποτίθεται πως έμαθα να μην βάζω τα χεράκια μου πάνω στα καυτά μάτια της κουζίνας, ωστόσο το τελευταίο διάστημα συνεχώς ανακαλύπτω πως τελικά δεν πρόκειται να μεγαλώσω ποτέ… Γιατί μπορεί τώρα το κάψιμο να μην είναι σωματικό, αλλά έχει μεταφερθεί σε άλλο επίπεδο, αυτό το ρημαδο-συναισθηματικό, που σε κάνει να αισθάνεσαι πρωταγωνίστρια στο Sex and the City…με αποτέλεσμα να βρίσκεσαι Κυριακή μεσημέρι με την «Κάρεν», να πίνετε μπυρίτσες στην παραλία, κάτω από τον καυτό ήλιο και τους ήχους του «Closer» των Travis, μέσα στο πράσινο φορεματάκι και τις χρυσές μπαλαρίνες σου να αναστεναζεις και να έχεις την «Κάρεν» τώρα να σου φωνάζει: «Μηηηη, κοριτσάκι μου, μείνε μακριά, κάνει τζιζ!!».

Θα περάσει και αυτό, αυτό σου λέει, αλλά εσύ ξέρεις πως δεν θα είναι τόσο εύκολο… Εδώ δεν υπάρχει το αντίστοιχο νοσοκομείο, να πας να σε περιθάλψουν και ούτε γάτα ούτε ζημιά.. Από την πρώτη ματιά το ένιωθες πως εδώ έχουμε θέμα, αλλά το απωθούσες από το μυαλό σου…Η τέλεια χημεία, η καλή αίσθηση του χιούμορ, η επικοινωνία, η πνευματικότητα και ένα σωρό άλλα το κάνουν τόσο θελκτικό…Αλλιώς δεν εξηγείται το ότι Κυριακή βραδάκι, αντί να τελειώνεις με την επανάληψη των Γερμανικών (την Τρίτη δίνουμε τα γραπτά για το KDS, μην ξεχνιόμαστε) ποστάρεις προσπαθώντας να βάλεις τάξη στην απόλυτη αταξία… Προσπαθείς να καταλάβεις ποια μαζοχιστική δύναμη σε έλκει, ώστε να βασανίζεσαι με κάτι που εξ αρχής γνωρίζεις πως δεν έχει μέλλον, παρά μόνο τέλος. Μόνο ως μαζοχισμός μπορεί να χαρακτηριστεί το γεγονός πως βγαίνοντας από μια μακροχρόνια σχέση και μένοντας συνειδητά μόνη, έχεις αρχίσει να έχεις αισθήματα για κάποιον που δεν επιτρέπεται... Το ξέρεις πως δεν πρέπει αλλά τον σκέφτεσαι παραπάνω από ότι πρέπει, σου αρέσει που σε εμπιστεύεται, σε εκνευρίζει απίστευτα όταν σε αγνοεί επιδεικτικά και κάνει πως δεν ενδιαφέρεται καθόλου για εσένα και κατά ένα περίεργο τρόπο αυτό το διάστημα η δίαιτα γίνεται χωρίς την παραμικρή παρασπονδία…

Θα περάσει...

Πάντα εδώ και πάντα άλλου

2007-04-22T13:27:00.000-07:00

Είμαι σίγουρη πως όλοι κάποια στιγμή έχετε βρεθεί σε φάση «θέλω και δεν θέλω». Η συγκεκριμένη φάση χαρακτηρίζεται από αμφιβολίες, διλήμματα, αμέτρητους καφέδες με έναν κολλητό ή μια κολλητή (για να έχουμε σφαιρική άποψη του ζητήματος καθώς άλλη χάρη έχουν τα μάτια της Έλλης και άλλη του Μπάμπη), μικρές παρασπονδίες σε αυτή τη δύσμοιρη δίαιτα, ποτάκια και ξενύχτια κάτω από τους ήχους τραγουδιών που κατά έναν περίεργο τρόπο όλα μα όλα (ναι, ναι σε αυτή τη φάση ακόμα και τα κάλαντα έχουν κάτι να σου πουν) έχουν γραφτεί για το προβληματάκι σου. Και ενώ στην αρχή εκανες την πλακίτσα σου, τώρα δεν γελάς καθόλου, μάλσιτα έχεις αρχίσει να του αφιερώνεις παραπάνω χρόνο από ότι θα έπρεπε .

Είναι ωραίο να τα θέλεις όλα, αλλά δυστυχώς δεν είσαι πια παιδί, όπου στο παιχνίδι όλες οι ζαβολιές επιτρέπονται, τώρα το παιχνίδι έχει κανόνες, έχει «όχι» και «πρέπει», που πρέπει να σεβαστείς και να τηρήσεις…Και όμως υπάρχει κάτι τόσο μυστήριο και συνάμα τόσο θελκτικό και εκτός συνόρων λογικής που σε κάνει να θέλεις να πάρεις μια βαθιά ανάσα και να βουτήξεις σε αυτά τα γκριζοπράσινα νερά, να εξερευνήσεις όλο τον βυθό, ακόμα και αν ξέρεις πως το οξυγόνο σου τελειώνει...Ίσως να είναι αυτό το κάτι που τόσο καιρό έψαχνες, αλλά το βρήκες σε λάθος χρόνο…

Άραγε ανάμεσα στις ενοχές και στα απωθημένα τι είναι προτιμότερο να επιλέξεις;

Sex in the city

2007-03-04T12:59:00.000-08:00

Καλό μήνα σε όλους και σε όλες! Μου λείψατε πολύβρε παλιόπαιδα! Η έλλειψη χρόνου, η έκλειψη σελήνης, ο ανάδρομος Ερμής και η τεμπελιά με έκαναν να μην έχω διάθεση να postaρω και το βασικότερο να μην έχω χρόνο να απολαύσω όλους εσάς…Τα τελευταίο καιρό με απασχόλησαν όπως πάντα, πολλά κουλά.

Και για να γίνω ποιο σαφής, έχουμε την παρακάτω υπόθεση εργασίας : Είσαι νέα, ωραία, πλην όμως τον τελευταίο χρόνο ατυχήσασα, τα πράγματα όμως αλλάζουν, φτιάχνει η ψυχολογία σου, έχεις αρχίζει να χάνεις κιλάκια (εντάξει θέλεις ακόμα καμιά δεκαπενταριά για να πλησιάσεις το πρότυπο Beloucci, αλλά είσαι σε καλό δρόμο), η εγκεφαλική νέκρωση της δουλειάς παραμένει στα ίδια επίπεδα, συνεχίζεις να στέλνεις βιογραφικά, στο διδακτορικό όλα under control, ενώ ο τομέας των αισθηματικών για τα ευαίσθητα Παρθενάκια του Σεπτεμβρίου –όπως θα έλεγε και η αγαπημένη μας Λίτσα Πατέρα- θυμίζει κάτι από σουρεαλιστική ταινία καθώς ότι συμβαίνει το υπεραναλύεις σε βαθμό που τσακίζει το νευρικό σύστημα τόσο το δικό σου αλλά το βασικότερο των άλλων.

Αναλυτικότερα, έχεις ξεκινήσει να γνωρίζει πολύ κόσμο, πηγαίνεις για καφεδάκια, ποτάκια, τονώνεται ο εγωισμός σου όσο δεν φαντάζεσαι, πετάς τις απίστευτες ατάκες σου, μαζεύεις τηλεφωνάκια, κάνεις πολλές χαριτωμενιές, έχεις αρχίσει να έχεις πέραση και να το απολαμβάνεις .Μέχρις τούδε δεν έχεις βρει κάποιον να σε συγκινήσει ιδιαίτερα, άσε που είσαι και λίγο –ως πολύ να λέμε καλύτερα- περίεργη (μεταξύ μας, που πας ρε κοπελιά και πολύ έξυπνο και με ευγενική φυσιογνωμία και το βασικότερο μονογαμικό, κάτσε εκεί που κάθεσαι και μην σε ακούσω να βγάζεις τσιμουδιά).

Το θεματάκι μας ξεκινάει όταν έρχεται η στιγμή που γνωρίζεις κάποιον που ενώ στην αρχή δεν σου κάνει απολύτως καμία μα καμία εντύπωση, για πολλούς και διαφόρους λόγους, ξαφνικά δεν ξέρεις και εσύ το γιατί, τον βρίσκεις γλυκούλη και εκεί αρχίζουν τα δράματα. Γιατί ενώ είσαι 1000% σίγουρη πως με αυτόν τον συγκεκριμένο τύπο- ο τελευταίος άντρας επάνω στη γη να ήταν -δεν θα έκανες ποτέ μα ποτέ τίποτα (και όχι γιατί είναι Κουασιμόδος ακριβώς το αντίθετο, μην σας πω δε πως στη συγκεκριμένη διανομή ρόλων εγώ θα μπορούσα να έχω τον ρόλο της Μαρίας της άσχημης, αλλά γιατί δεν έχει κανένα μα κανένα χαρακτηριστικό από αυτά που αναζητάς σε έναν άντρα, άσε που του ρίχνεις και τρία χρονάκια) κάτι σε πιάνει και τον σκέφτεσαι. Και έτσι ξαφνικά –όπως λέει και ο Αντωνάκης - σου την δίνει και αποφασίζεις να το προχωρήσεις λίγο παραπέρα. Αυτός δείχνει να απολαμβάνει το παιχνίδι, πλην όμως δεν έχει ξεκάθαρα εκδηλωθεί, απλά διαισθάνεσαι (χωρίς την βοήθεια του Χαρδαβέλλα) πως εκεί έξω κάτι υπάρχει. Προχωράς παραπέρα χωρίς να υπάρχει έρωτας ή οτιδήποτε άλλο και διαπιστώνεις πως αφού ρε κοπελιά δε το σηκώνεις το ποτό τι το πίνεις το ρημάδι και χαλιέσαι? Το αποτέλεσμα είναι να υπεραναλύεις (και είπαμε να τσακίζεις το νευρικό σύστημα τόσο το δικό σου αλλά το βασικότερο του άλλου) μια φάση που έγινε απλά για να γίνει και θα μπορούσε να επαναληφθεί χωρίς καμία δέσμευση και χωρίς κανένα κανόνα, να αμφιβάλλεις μήπως όντως αυτός ο τύπος σου αρέσει και να τον αφήνεις να σου γαμάει (με το μπαρδόν για την έκφραση) αυτήν την ταλαιπωρημένη ψυχολογία σου καθώς αφήνει να διαχέεται στον αέρα πως δεν του άρεσες, άσε δε που σου προτείνει να γίνετε δυο καλά φιλαράκια...(μα την Παναγία της Γουαδελούπης, αυτό δεν το έχω ξανακούσει μετά από κάτι που ούτε καν έχει ξεκινήσει)...Άσε δε που το περίμενες εντελώς διαφορετικό (αυτές οι ταινίες μας έχουν καταστρέψει). Και τώρα σας ρωτάω, μετά από αυτά τα κουλά τα σκίζεις ή δεν τα σκίζεις τα πτυχία σου μαζεύεις τα μπογαλάκια σου και την κάνεις για την Αφρική παρεά με τους Μασάι?

I'm back

2007-02-11T15:03:00.000-08:00

Όχι δεν πήρα τα βουνά, αν και θα έπρεπε με όσα συμβαίνουν γύρω μας καθημερινά, ούτε μου την έχει δώσει η δίαιτα- την οποία by the way δεν την τήρησα την προηγούμενη εβδομάδα - με όλα τα στερητικά σύνδρομα που μπορεί να προκαλεί, ούτε είμαι στα down μου λόγω αυτού του γλυκανάλατου Βαλεντίνου που έρχεται ολοταχώς, εξάλλου έχω και το γράμμα που μου έγραψε sur measure η απίστευτη blogoμανούλα Attalanti οπότε ξορκίζω όλα τα κακά, ούτε η εγκεφαλική νέκρωση της δουλειάς με έχει επηρεάσει –αλήθεια σας λέω, είμαι η Liliputanerin και είμαι καλά- απλά την προηγούμενη εβδομάδα ή εγώ δεν διαχειριζόμουν σωστά τον χρόνο μου οπότε και δεν προλάβαινα ούτε τα mail μου ούτε τα αγαπημένα μου blogs να διαβάσω ή κάποια χωροχρονική μεταβολή προκάλεσε αυτό το χάος (βλέπε Χ-files)…

Αρρώστια..

2007-01-22T06:21:00.000-08:00

Έπρεπε να το είχα καταλάβει, εδώ και καιρό διέκρινα το λάγνο βλέμμα του κάθε φορά που με κοίταγε. Με πολιορκούσε εδώ και δυο περίπου εβδομάδες, αλλά εγώ πρόβαλλα σθεναρή αντίσταση…Τελικά δεν άντεξα το στενό μαρκάρισμα του και υπέκυψα… Αυτό το παλιόπαιδο με έριξε!!! Σε όλες όμως τις ιστορίες αγάπης παραμονεύει μια πεθερά, έτσι έπρεπε να το είχα καταλάβει τι θα με περίμενε, αυτός δεν ήταν οποιοδήποτε υιός ήταν ο ιός της γρίπης!!!

Αυξάνοντας το στατιστικό δείγμα των Ελλήνων που τους έριξε κάτω μία από αυτές τις ιώσεις που περιφέρονται στον «ανοιξιάτικο» ελληνικό χώρο πέρασα το σαββατοκύριακο αλλά και τη σημερινή ημέρα (και όπως όλα δείχνουν μάλλον έτσι θα περάσω και την αυριανή) σε κατ’οίκον περιορισμό, καθηλωμένη μπροστά στην τηλεόραση και ενίοτε μπροστά στο PC googlάροντας και utubempάροντας (κε Μπαμπινιώτη συγχωρήστε με για το γλωσσοπλαστικό θάρρος μου αλλά πως αλλιώς μπορώ να χαρακτηρίσω την παραπάνω διαδικασία;).

Μέσα στο γαλάζιο flees με την κουκούλα φορεμένη στο κεφάλι σε συνδυασμό με το κοκτέιλ αντιπυρετικών και παυσίπονων καθώς και με μια οκτάβα (μην σας πω και δυο) πιο μπάσα φωνή πιο πολύ στον Eminem φέρνω παρά σε άρρωστο κοριτσάκι. Πάντως δεν πρέπει να γκρινιάζω γιατί αυτή η γρίπη δεν είναι σαν τις άλλες, αυτή τα συνδυάζει όλα και σε προετοιμάζει από τώρα για το μέλλον, σου δείχνει από τώρα πως θα είναι η περίοδος εγκυμοσύνης με ανακατωσούρες, ναυτίες και ένα σωρό άλλες στομαχικές διαταραχές. Σου δείχνει με τα συμπτώματα του «στόματος τσαρουχιού» πως θα γίνει ο λαιμός σου κι το στόμα σου αν καπνίζεις 10 πακέτα τσιγάρα την ημέρα. Σε προετοιμάζει για τα μπανάκια σου στην Αιδηψό (η Μύκονος ανήκει στο παρελθόν!!) με τους αφόρητους πόνους στις αρθρώσεις. H έντονη κόκκινη μύτη σου δείχνει πως θα είσαι κλόουν (είναι και επίκαιρο μιας και στις 28 ανοίγει το Τρώδιο)!! Άσε που με την πίεση στα αυτάκια, κάνεις προσομοίωση πτήσης σε προβληματική καμπίνα!

Περαστικά μας!!!

Oups…I did it again!!!

2007-01-14T13:51:00.001-08:00

Καλύτερα να μασάς παρά να μιλάς, αν και είναι κάτι το οποίο δεν με παίρνει να το εξασκώ και πολύ –λόγω τάματος στην Αγία Δίαιτα (λεπτομέρειες στα προσεχώς)- εντούτοις την Παρασκευή που μας πέρασε θα έπρεπε να το κάνω από το πρωί. Η Παρασκευή ήταν μια μέρα λίγο αλλιώτικη από τις άλλες, αν είχε χρώμα θα ήταν ροζ με κίτρινο πουά με μουσική υπόκρουση από το show του συγχωρεμένου Benny Hill. Ξυπνώντας το πρωί τίποτα δεν μπορούσε να με προετοιμάσει για το show που θα έδινα κατά τη διάρκεια της ημέρας.

Ξεκινάμε από τη δουλειά, ναι σωστά καταλάβατε, εκείνη τη super φανταστική δουλίτσα, ασχέτου αντικειμένου που πολύ αγαπάω. Σε αυτό το σημείο θα πρέπει να αναφέρω πως η δουλειά, ανάμεσα σε όλα τα άλλα περιλαμβάνει και επαφή με κοινό, και όταν λέμε κοινό μην φανταστείτε, κοινό θεάτρου ή κινηματογράφου, περισσότερο σε κοινό ποδοσφαιρικού αγώνα κάνει, με τα κερματάκια του και τα μπουκαλάκια του στο χέρι, έτοιμο στο πρώτο σφύριγμα να στα φέρει στο κεφάλι. Την Παρασκευή, λοιπόν, ο Γενικός Γραμματέας της υπηρεσίας, έκανε βόλτες στον όροφο μας, για να ευχηθεί στο σκληρά εργαζόμενο προσωπικό και παράλληλα να κάνει και το εφέ του ο άνθρωπος. Έλα όμως που εγώ ούτε τον είχα δει, ούτε τον ήξερα και ούτε φρόντισα να τον μάθω. Έτσι λοιπόν, όταν έσκασε μύτη στο γραφείο ένας μεσόκοπος καημένος κυριούλης με άσπρα μαλλιά (μεταξύ μας, εγώ τον έκοβα για κανένα συνταξιούχο που κάποιο πρόβλημα με τη σύνταξη του είχε και έκανε λάθος τον όροφο) και μου πρότεινε το χέρι του λέγοντας : «Χρόνια Πολλά, καλή Χρονιά», η απάντηση μου πολύ φυσικά ήταν : «Καλή Χρονιά, τι θα θέλατε;».Ακολούθησαν κάποια γελάκια αμηχανίας, και η έντρομη φωνή του προϊσταμένου «Μα καλά παιδί μου, ο Γενικός, ο Γενικός!!». Προς στιγμή νόμιζα πως έπεσε ο γενικός διακόπτης ρεύματος, έτσι που τσίριζε... Περιττό να σας πω, πως όλος ο δεύτερος όροφος μιλάει για εμένα!

Μετά τη δουλειά, σειρά είχε το κομμωτήριο. Στο κομμωτήριο λοιπόν συνήθως με χτενίζει ένα παιδί (τώρα ακριβώς παιδί δεν το λες, γιατί τα έχει τα χρονάκια του), το οποίο έχει για να το θέσω κόσμια ¨μεγάλο κούτελο¨. Αυτό που με κουράζει απίστευτα στο κομμωτήριο είναι το αναγκαίο κακό της ¨κουβεντούλας¨, ωστόσο και για να περάσει η ώρα αλλά και να μην βγεις σαν την τρελή, οφείλεις να συμμετέχεις. Έτσι την Παρασκευή, η θεματική ενότητα της συζήτησης μας ήταν ¨τα προβλήματα υγείας¨, είπα και εγώ για τον θυροειδή και ακούω το παιδί να λέει: «Άσε αγάπη μου, και εγώ έκοψα το κάπνισμα δύο ολόκληρους μήνες για να βάλω τα εμφυτεύματα». Εγώ συνήθως δεν σχολιάζω, έλα όμως που την Παρασκευή με είχε πιάσει το National Geographic μου και ήθελα να τα μάθω όλα μα όλα, οπότε γεμάτη απορία, ρωτάω : «Και δεν μου λες, πως γίνεται αυτή η διαδικασία; Φαντάζομαι θα είναι και επίπονη ε; Έχω διαβάσει πως λαμβάνουν μόσχευμα από τα υγιή μαλλιά και τα τοποθετούν με χειρουργική επέμβαση στα προβληματικά σημεία». Το παιδί χαμογελάει και μου λέει: «Εμφυτεύματα έβαλα στα δόντια, αλλά τώρα που το λες…».

Πηγαίνοντας σπίτι και μην πιστεύοντας πως μέσα σε μια ημέρα είχα κατορθώσει να αποκομίσω twelve points ή douze points στο διαγωνισμό: «How embarrased can you feel in one day?» έκανα μια στάση στο supermarket της γειτονιάς μου. Στο ταμείο λοιπόν, να σου ο Δημήτρης. Ο τελευταίος που ήθελα να δω, τη συγκεκριμένη ημέρα και με το πακέτο για τις δύσκολες ημέρες του μήνα, ανά χείρας ήταν ο Δημήτρης. Ο Δημήτρης είναι ένα παιδί από το γυμναστήριο, ψηλό νταβραντισμένο, με όλες τις χάρες, με τον οποίο πάντα υπήρχε μια χημεία, αλλά ποτέ το κατάλληλο timing. Ο Δημήτρης λοιπόν με ένα πακέτο καφέ στο χέρι και κοιτώντας να δει τι είχα αγοράσει με ρωτάει: «Τι κάνεις καλό μου, καιρό έχω να σε δω». Ψύχραιμη λοιπόν και πάντα με το πακέτο για τις δύσκολες ημέρες του μήνα ανά χείρας απαντώ: «Ε τι να κάνω Δημήτρη μου, σήμερα από το πρωί κάνω υπομονή και εντύπωση!».

Happy New Year!

2007-01-06T12:58:00.000-08:00

Καλή Χρονιά σε όλους!!!

Working girl

2006-12-26T09:14:00.000-08:00

Μετά την κάπως περίεργη διάθεση των προηγούμενων εβδομάδων οι τελευταίες ημέρες αυτού του πολυτάραχου για εμένα έτους με βρίσκουν στο πιο αλέγκρο μου. Καθοριστικό ρόλο σε αυτή την αλλαγή διαδραματίζουν τα φωτάκια στα μπαλκόνια και το άπλετο φως των ημερών, ο χαρούμενος κόσμος καθώς και η ανεύρεση χρόνου για τους φίλους και τις φίλες μου. Το μόνο παρατράγουδο σε αυτό το κατ’ άλλα ευχάριστο και γιορτινό κλίμα είναι η προσφάτως προσωρινή ανεύρεση εργασίας. Για να γίνω πιο σαφής:

Σκηνή 1^η¨: Είσαι νέα γεωλόγος με πολλά όνειρα για ετούτη τη ζωή, κάνεις ένα μεταπτυχιακό πάνω σε περιβαλλοντικά θέματα, συνεχίζεις με ένα διδακτορικό πάνω-κάτω στο ίδιο θέμα, μιλάς και τέσσερις γλώσσες και κάπως έτσι ξεκινάς εδώ και περίπου τρεις μήνες να αναζητάς δουλειά, το αποτέλεσμα της αναζήτησης όμως σε απογοητεύει. Όλοι συμφωνούν πως έχεις πάρα πολλά προσόντα αλλά δεν έχεις προϋπηρεσία. Hello!!!! Όχι δηλαδή ακόμα και η Ελένη-Γλύκατζη Αρβελέρ να ήμουν, πότε να προλάβω να έχω και πολυετή προϋπηρεσία;;

Σκηνή 2^η: Μετά από πολύ σκέψη αποφασίζεις να βρεις κάτι προσωρινό μιας και δεν γίνεται ολόκληρη γαϊδούρα να πληρώνουν ακόμα οι γονείς σου τα ταξιδάκια, τις εξόδους σου και τα καταναλωτικά αμόκ που σε καταλαμβάνουν ανά τακτά χρονικά διαστήματα. Η λύση των ιδιαίτερων μαθημάτων σε εξάχρονα, δεκάχρονα κλπ έχει προ πολλού απορριφθεί ελλείψει χημείας μη σας πω και μαθηματικών. Η διδασκαλία σε παιδιά αυτών των ηλικιών απαιτεί μεταξύ άλλων –για όσους γνωρίζουν και ασχολούνται με το σπορ- ιώβεια υπομονή, κάτι που όσοι με ξέρουν μπορούν να σας διαβεβαιώσουν πως δεν διαθέτω. Έτσι η διοικητική θέση με σύμβαση μερικών μηνών σε μια υπηρεσία, με αντικείμενο εντελώς ασχέτου, δεν με χάλαγε (εξάλλου το έχουμε ξαναπεί η δουλειά, δεν είναι ντροπή, αφήστε που θα μου έμενε και το απόγευμα free για το διδακτορικό) οπότε είπα να κάνω την αίτηση, μιας και είχα παραπάνω από όσα ζήταγαν.

Σκηνή 3^η¨: Και ερχόμαστε στο σήμερα, συγκέντρωσες τα μόρια που απαιτούνταν και συγχαρητήρια είσαι συμβασιούχος βρε! Εγώ δεν το ήξερα, τώρα το μαθαίνω, πως η συγκεκριμένη κατηγορία υπαλλήλων δεν έχει απολύτως κανένα μα κανένα δικαίωμα. Αποχαιρέτα τα επιδόματα Χριστουγέννων και Πάσχα, αποχαιρέτα τα επιδόματα πτυχίων και μεταπτυχιακών, αποχαιρέτα τις καλοκαιρινές διακοπές-αυτές από φέτος μόνο ο Καρβέλας θα στις θυμίζει-, αποχαιρέτα την τελευταία έκδοση Windows και το Internet που είχες στο εργαστήριο, αποχαιρέτα το «Restart» τώρα μόνο «Επανεκκίνηση»... Σε ότι αφορά το θέμα του μισθού αυτός είναι λίγο πιο πάνω από αυτόν του ανειδίκευτου εργάτη και σαφέστατα αντιστρόφως ανάλογος των υπηρεσιών που προσφέρει ένας υπάλληλος, δηλαδή όσο ψηλότερα στην υπαλληλική ιεραρχία βρίσκεσαι, προσφέρεις διαρκώς λιγότερα ενώ ο μισθός σου συνεχώς αυξάνεται (νομίζω πως θα πρέπει να ανακαλύψω βάση ποιού αλγορίθμου γίνεται αυτή η αύξηση). Σε ότι αφορά το κλίμα ένα μπορώ με μεγάλη βεβαιότητα να πω, αυτό δεν χαρακτηρίζεται σε καμία περίπτωση ανταγωνιστικό. Τουναντίον. Όταν με βλέπουν μέχρι τελευταία στιγμή να περνάω δεδομένα, τους τη δίνει λέμε! Προχθές δέχθηκα παρατήρηση για αυτό και μου συνέστησαν να μπω γρήγορα στο πνεύμα του γραφείου.. Τώρα βέβαια για να κατανοήσεις το πνεύμα βασική προϋπόθεση είναι αυτό να υπάρχει…

Σκηνή διαμαρτυρίας: νομίζω αυτή θα τη στήσω σε κανένα δίμηνο αν δεν έχω καταφέρει να βρω κάτι σχετικό με αυτό που θέλω να ασχοληθώ!!!

Πάω πάσο

2006-12-11T07:41:00.000-08:00

Έχεις καταφέρει, μετά από περίπου ένα χρόνο, να μην τον σκέφτεσαι κάθε μέρα, να μην ρίχνεις κλεφτές ματιές σε εκείνες τις φωτογραφίες που είχες αποθηκεύσει σε εκείνο τον φάκελο με την ονομασία Scheißmann (η κατινιά στο μεγαλείο της, αλλά τι περιμένατε από ένα πληγωμένο κοριτσάκι;), σταμάτησες να αναζητάς την ανάσα του στο σώμα σου, σταμάτησες να στέλνεις mail, άλλαξες όλη τη λίστα των τηλεφωνικών επαφών σου, σταμάτησες να ταυτίζεσαι πλέον με κάθε τραγούδι πόνου και καημού (τι μαρτύριο και αυτό πια!), άσε που έχεις σταματήσει να φοράς τα μακό μπλουζάκια του, είσαι σε καλό δρόμο…

Έχεις ξεκινήσει τις διατροφές σου, τα γυμναστήρια σου, έχεις επαναπροσδιορίσει στόχους και ιδανικά, έχεις κάνει τους απολογισμούς σου και ισολογισμούς σου (κάτι σαν τον Αλογοσκούφη, λίγο πριν την ώρα του προϋπολογισμού), ψάχνεις για δουλειά, προχωράς με το διδακτορικό σου, είσαι θετική στο να γνωρίζεις καινούργια άτομα, που και που φλερτάρεις και γενικά έχεις δώσει τις δικές σου μάχες για να προχωρήσεις μπροστά. Έχεις αρχίσει να ξαναγίνεσαι εκείνο το χαρούμενο και ανέμελο παιδί που πάντα ήξερε να χαμογελά με μπρίο και νάζι. Γενικά είσαι καλά (είμαι η Liliputanerin και είμαι καλά, το λένε όλοι)!

Και ξαφνικά συναντάς κοινούς γνωστούς-αγνώστους (πάντα έτοιμοι να σου φέρουν μια μολότοφ στο κεφάλι), οι οποίοι σπεύδουν να σε ενημερώσουν για την καινούργια σχέση του. Δεν θυμώνεις, δεν χαίρεσαι, δεν λυπάσαι, δεν κλαις, δεν γελάς, δεν αισθάνεσαι τίποτα, απλά μένεις αμήχανη για λίγα λεπτά, ο χρόνος σταματάει, όλα γύρω σου συνεχίζουν να κινούνται και εσύ ακίνητη, αμίλητη και ανέκφραστη βλέπεις την εικόνα μπροστά σου. Δεν υπάρχει κακία, μίσος, θυμός, ζήλεια, παράπονο, έρωτας, αγάπη, πόνος, λύπη, θλίψη υπάρχει μόνο το τέλειο τίποτα…Φευγαλέα σκέφτεσαι να πάρεις το πρώτο αεροπλάνο και να πας να τον δεις. Γιατί; Είσαι σίγουρη πως ο ρόλος της Lady Angie –ξέρετε «και θέλω να’ρθω να σ’αρπάξω από την άλλη να τη ρωτήσω με τα μάτια βουρκωμένα με ποιο δικαίωμα σε πήρε από εμένα και ποια ποια θυσία θυσία έχει κάνει αυτή για σσσσένα»- δεν σου πάει, ούτε είναι αυτός είναι ο σκοπός σου και ούτε η λύση. Αλλά κάπως είσαι και δεν μπορείς να το εξηγήσεις…μάλλον γιατί δεν είχες το κατάλληλο χαρτί και έτσι απλά πήγες για λίγο πάσο…

Κοκκινοσκουφίτσα

2006-11-23T16:33:00.000-08:00

Τι χρώμα λέει μια αγγλική ρήση πως έχει το τέρας της ζήλειας; Αν θυμάμαι καλά είναι ένα τερατάκι με πράσινα μάτια και μπλε βλεφαρίδες (green eye monster)!. E λοιπόν παρά το γεγονός πως από μικρή όλοι με θυμούνται με μελιά μάτια ,από σήμερα το πρωί μετά την ανάγνωση του κειμένου που παρατίθεται παρακάτω, κυκλοφορώ με καταπράσινα μάτια λέμε! Πιο πράσινα δεν γίνεται… Πρόκειται, για μια ενδελεχή παρουσίαση δημιουργικής συγγραφής ενός παραμυθιού, με έναν τρόπο πολύ κοντά στον τρόπο που σκέφτομαι. Ο λόγος που πρασίνισα είναι πως σκεφτόμουν να κάνω κάτι ανάλογο, αλλά ο κύριος Κοβάτα (μου φαίνεται πρέπει να τον γνωρίσω) με πρόλαβε!! Από το βιβλίο "Φεγγαράκι μου λαμπρό φέξε μου και γλίστρησα" του Τζόμπε Κοβάτα:

Βλέπετε, παιδιά, δεν είναι δύσκολο να γράψουμε ένα παραμύθι. Παίρνουμε δυο τρεις ηλίθιους στην τύχη και τους βάζουμε σε ένα κάστρο ή σε ένα δάσος... Να σας δώσω ένα παράδειγμα. Η Κοκκινοσκουφίτσα είναι ένα παραμύθι που το κατοικούν αποκλειστικά και μόνο ηλίθιοι. Η γιαγιά της Κοκκινοσκουφίτσας ζει στο δάσος και είναι ενενήντα πέντε χρονών. Τράβα στο γηροκομείο, μωρή ηλίθια! Πώς σου κατέβηκε, ενενήντα πέντε χρονών γυναίκα, να ζεις μόνη στο δάσος και να αναγκάζεις τους συγγενείς να πηγαίνουνε μπρος πίσω, μπρος πίσω, μπρος πίσω μέσα στον δρυμό;!

Κι ύστερα σου λένε γιατί ο κόσμος πετάει τη γιαγιά από το τρένο! Είναι λογικό κι επόμενο!!! Κι αν πεις για τη μαμά της Κοκκινοσκουφίτσας; άλλη ανεγκέφαλη του λόγου της. Δίνει στη μικρή το καλαθάκι και της λέει:
"Παρ' το και πήγαινε φαΐ στη γιαγιά!" Πού το στέλνεις το κοριτσάκι μόνο του στο δάσος, κυρά μου; Το ρίχνεις στο στόμα του λύκου! Με το που φτάνει στο δάσος, συναντάει τον πιο ηλίθιο λύκο στην ιστορία της WWF, ο οποίος δεν την τρωει, παρά ρωτάει με αγωνία:
"Πού πας, καλό μου κοριτσάκι;" "Στη γιαγιά μου", απαντάει αυτό. Κι ο λύκος, αντί να τη φάει επί τόπου, όπως θα έκανε κάθε λύκος με φυσιολογικό δείκτη νοημοσύνης, πηγαίνει στο σπίτι της γιαγιάς και στήνει ολόκληρο σενάριο, που μπροστά του τύφλα να 'χει και η πιο κιτς
λατινοαμερικάνικη σαπουνόπερα. Φτάνει στο σπιτάκι και χτυπάει την πόρτα.

"Τοκ, τοκ".
"Ποιος είναι;"
"Η Κοκκινοσκουφίτσα".
"Πέρνα μέσα".

Κι εδώ έχουμε την επιβεβαίωση πως ο εγκέφαλος της γιαγιάς έχει μαλακιστεί τελείως: έστω κι αν η Κοκκινοσκουφίτσα έχει φωνή βραχνοκόκορα σε κρίση άσθματος, πώς γίνεται να μην καταλάβει η γιαγιά ότι πρόκειται για λύκο; Τότε πια μπαίνει ο λύκος και τρωει τη γιαγιά. Προσέξτε την καλή αγωγή του λύκου, που δεν θα έμπαινε ποτέ να φάει κάποιον χωρίς προηγουμένως να χτυπήσει την πόρτα. Εδώ έρχεται το αριστούργημα της ιστορίας. Το πραγματικά μεγαλοφυές: ο λύκος, αντί να στηθεί πίσω από την πόρτα με ένα ρόπαλο και να πει:

"Με το που θα έρθει η πιτσιρίκα, θα της τραβήξω μιας ροπαλιά στο κεφάλι,
θα τη βράσω κι ύστερα θα τη ροκανίσω"

Οοοχι, φίλε μου! Τι κάνει ο λύκος;! Φοράει τη νυχτικιά της γιαγιάς, το
σκουφάκι με τα αυτιά του να βγαίνουν από ειδικές κουμπότρυπες που έχει
φτιάξει ο ίδιος (είναι γνωστοί δεξιοτέχνες μόδιστροι οι λύκοι) και χώνεται
στο κρεβάτι. Φτάνει η Κοκκινοσκουφίτσα, που οι δικοί της άνθρωποι την αποκαλούν Αϊνστάιν - εξαιτίας του ζωηρού και ευφυούς πνεύματός της, μπαίνει, κοιτάζει τον λύκο και, αντί να φωνάξει το 100 ή να του πει¨:

"Τι χάλια είναι αυτά, βρε ηλίθιε; Έχεις χάσει κάθε ίχνος αξιοπρέπειας ως λύκος. Ορίστε κατάσταση, σαν μαλλιαρή μουστόγρια είσαι", πώς αντιδράει; Λέει:
"Ω, γιαγιά, τι μακριές τρίχες που έχεις!"

Τώρα, παιδάκια: όποιο από σας διαθέτει σκύλο, ας δοκιμάσει να του κοτσάρει σκούφο κι ένα ζευγάρι γυαλιά οράσεως, κι ας δει αν μοιάζει με τη γιαγιά! Εάν ναι, πετάχτε τη γιαγιά σας από το παράθυρο ή παραδώστε τη στις αρχές. Βέβαια, είναι αλήθεια πως η γιαγιά δεν αναγνώρισε τη φωνή του λύκου από τη φωνή της εγγονής της, σύμφωνοι - αλλά η γιαγιά είναι ενενήντα πέντε χρονών και μπορεί να έχει πάθει μαλάκυνση. Όμως η Κοκκινοσκουφίτσα πώς και δεν ξεχωρίζει τη γιαγιά της από έναν λύκο με σκουφάκι;! Ποιον έχει για γιαγιά; Τον Κινγκ Κονγκ; Ακόμη κι αν η γιαγιά έχει να κάνει χαλάουα από το 1931, ποια είναι; Ο Λούτσιο Ντάλα; Ο άνθρωπος των Ιμαλάϊων; Εν πάση περιπτώσει, τέλος καλό όλα καλά, και ο λύκος την τρωει! Αμέσως μετά, για καλή μας τύχη, φτάνει ο κυνηγός, πυροβολεί τον λύκο και, δόξα να 'χει η Παναγία, έκτοτε αγνοείται η τύχη και του λύκου και της γιαγιάς και της ηλίθιας με το κόκκινο σκουφί.

Blog meme

2006-11-23T15:54:00.000-08:00

I was taged ages ago for this meme by Flubberwinkle and recently by Buruburu so here it goes:

Do you like the look and contents of your blog?

Well it is not bad, I recently have made an extreme blog makeover- like a mini lifting- in the appearance of my blog and I am feeling much better because –to tell you the truth-I didn’t like the appearance of the last one (it was too pink and as I am quite juicy I felt like Miss Piggy)!

Does your family know about your blog?

Yes they do, actually my brother has his own blog so it runs into the family!

Can you tell your friends about your blog? Do you consider it a private thing?

I've told all my friends about my blog. As a matter of fact I’ve sent e-mail to all, and in MSN I’ve put my blog –address but I think my friends are not so much into it.

Do you read the blogs of those who comment on your blog? Or do you try and discover new blogs?

If someone leaves a comment on my blog I check out theirs. I think we all do this. The most common method of discovering a new blog is through the links on blogs I read. I trust their taste!

Did your blog positively affect your mind? Give an example...

Since blogs combine the immediacy of up-to-the minute posts, the sense of the author’s personality as well as his/her’s point of view they could be considered as an effective tool of personal communication, which could affect one’s mind. It’s nice reading about the experiences of other people. For me blogging is a way of working out my own issues (like Flubberwinkle says it’s cheaper than therapy), thinking by writing (in all languages, it’s so fun) and interacting with people that under other circumstances I wouldn’t.

What does the number of visitors to your blog mean? Do you have a traffic counter?

I have a stat counter. I don't pay much attention to the numbers. What interests me more is the geographical distribution of the visitors. It's quite interesting discovering that people from all over the world are checking out your blog. Not to mention, the Google searches that are so funny.

Do you imagine what other bloggers look like?

Helloo!!! Of course I do, tell me one that doesn’t! As a matter of fact, I would like to meet face to face my favourite bloggers! I should organize a blogger meeting!

Do you think blogging has any real benefits?

Well yes: meeting people, getting lots of unsolicited (and sometimes solicited) advices, documenting one’s life, working out your own issues, advancing the writerly craft are some of them. It's fun.

Now that I am thinking, since I am looking for a job, I could make an experiment and find out if I could find one, through blogging!!!

Do you think that the blogosphere is a stand alone world community separated from the real world?

Not really. Given the fact that blogging concerns real people with real issues and real problems it can’t be considered as a separated community, it interrelates to real world.

Do some political blogs scare you? Do you avoid them?

I think that a political blog could be considered as a form of democratic self-expression, so in this context they don’t scare me. However, I avoid reading political blogs that have no arguments.

Do you think that criticizing your blog is useful?

Actually no! I can only please one person a day and since I am writing for my personal pleasure it's obvious that today’s my day!

Have you ever thought about what would happen to your blog if you died?

U must be joking?!? Of course not!! Do you?

Which blogger has had the greatest impression on you?

I cannot really say. All the blogs that I read when I have time -I would like to read more- impress me for different reasons. For instance, I like the stories-fairy tails of Attalanti (I think she should publish them), I like Buruburu’s perspective and way of seeing things, I like the witty and humours style of Aenaos, I like the constructive criticism of Heliotypon to the Greek society as well as the creative writing of supermom Flubberwinkle. I occasionally visit US.TV to read comments about my favourite US TV series. I hope to discover in future more blogs like the ones I‘ve just mentioned

Which blogger do you think is the most similar to you?

I can't make up my mind .Shame on me!

Name a song you want to listen too.

Right now I am listening to Nelly Furtado’s new CD, so I would say “Promiscuous girl”.

Tag some people.

Aenaos, Attalanti, Heliotypon and whoever has the time to do so.

Zeit

2006-11-19T14:00:00.000-08:00

Zeit zu haben, die Zeit vergessen zu können...

Zeit zu haben, zu sehen und zu erkennen...

Zeit zu haben, zu hören und zu erfühlen...

Zeit zu haben, zu weinen und zu lachen...

Zeit zu haben, achtsam zu lieben...

Zeit zu haben, glücklich zu sein..

Ich habe dich sehr vermisst …

Studio54

2006-11-07T04:44:00.000-08:00

Η πορεία και περιπλάνηση μέσα στον αέναο χρόνο, ένα ταξίδι μυσταγωγίας με αφετηρία και προορισμό μπορεί να χαρακτηρίσει το θέατρο, ή αλλιώς εκείνο τον κλάδο της τέχνης που αναφέρεται στην απόδοση ιστοριών μπροστά σε κοινό, με τη χρήση του λόγου, της μουσικής και του χορού. Τώρα τι σχέση μπορεί να έχω με όλα τα παραπάνω; Τόση όση έχει και μια διασήμου και παμπλούτου μελαχρινή ηθοποιός (τώρα να πω το όνομα ή θα μου φέρνετε τα low fat corn-flakes μου στα κυριακάτικα επισκεπτήρια;), η οποία κατά καιρούς μας έχει αφήσει άναυδους με το ξεδίπλωμα του υποκριτικού ταλέντου της δίπλα σε τρένα, καράβια και πάει λέγοντας.

Και τώρα η συσχέτιση: εδώ και ένα μήνα περίπου ξεκίνησα Γερμανικά. Φέτος δίνω για Kleines, αν και δεν νομίζω πως αυτό το ρήμα είναι το κατάλληλο, μάλλον το σωστότερο είναι διαγωνίζομαι… Και αυτό γιατί σύμφωνα πάντα με τις οδηγίες της καθηγήτριας-σκηνοθέτη θα πρέπει να διαβάζουμε το κείμενο δυνατά μπροστά στον καθρέφτη, τονίζοντας τις σημαντικότερες λέξεις ώστε να αποδίδουμε την σωστή έννοια του κειμένου, όπως επίσης να γίνουμε ένα με τους χαρακτήρες του έργου, να θυμόμαστε απέξω λεπτομέρειες της πλοκής (καθώς ως γνωστό η λεπτομέρεια κάνει τη διαφορά), να ανακαλύψουμε τι μήνυμα ήθελε να περάσει ο συγγραφέας κάτω από τις δεδομένες κοινωνικό-οικονομικές συνθήκες της εποχής σε συνδυασμό πάντοτε με την ιδιαιτερότητα ου χαρακτήρα του…Το τμήμα κάθε Τρίτη και Πέμπτη βράδυ μετατρέπεται-για καμιά ώρα- σε ένα θεατρικό εργαστήρι!

Το βιβλίο που κάνουμε τώρα (θα ακολουθήσει και δεύτερο βιβλίο μετά τα Χριστούγεννα) είναι του Bertolt Brecht “Leben des Galilei’’ και ειλικρινά ακόμα δεν ξέρω με ποιον ρόλο να ταυτιστώ καθώς οι γυναικείες παρουσίες στο έργο είναι λιγοστές. Όχι τίποτα άλλο αλλά έχω την αίσθηση πως θεατρικά –λόγω physic νομίζω-αποδίδω καλύτερα σε κάτι πιο αλέγκρο και ίσως λίγο στο πιο surreal του κάτι ανάμεσα σε Ψαθά και Ρήγα-Αποστόλου με λίγες πινελιές από Almodovar. Τώρα θα μου πεις ,αγαπημένε μου αναγνώστη, δεν λες και ευχαριστώ βλάχα, βλαχάρα που σου δίνεται η ευκαιρία να διαβάσεις από πρωτότυπο Brecht και γκρινιάζεις ; Και δε θα έχεις και άδικο, αλλά το καθημερινό τρέξιμο σε συνδυασμό με μια γκαντεμοδυναμική που με συνοδεύει τον τελευταίο καιρό δεν μου αφήνει και πολλά περιθώρια δημιουργικής ενασχόλησης και αυτοσχεδιασμού!

Όπως και να έχει όμως νομίζω πως θα χρειαστώ μερικά μαθηματάκια, όχι ότι μου λείπει το ταλέντο! Μήπως να πάω και εγώ στη σχολή της γνωστής ηθοποιού που είναι και κοντά στα μέρη μου; Είμαι σίγουρη πως μετά το πέρας των μαθημάτων θα μπορώ και εγώ μετά από κάποια bottox, φορτωμένη με χρυσαφικά κα γούνες να αναφωνώ με στεντόρεια φωνή : «Warum, warum mein Gott ?».

Fly to the moon

2006-10-24T01:43:00.000-07:00

Αληθινό ή ψεύτικο; Θαύμα της φύσης ή οπτικό εφφέ ; Πραγματικότητα ή φαντασία;
Όπως και να έχει πολύ θα ήθελα να βούταγα σε αυτά τα νερά...

Un dia normal

2006-10-18T06:40:00.000-07:00

Όταν ήμουν στο δημοτικό, στη δική μου playlist νούμερο ένα ήταν εκείνο το άσμα με το καραβάκι που ήταν α-α-αταξιδεύτο οεοε…Φοβερό κομμάτι λέμε, είχε ρυθμό, χρώμα, μελωδία και όχι να το παινευτώ αλλά το ερμήνευα με πολύ νάζι και μπρίο, ειδικά στην versión που ο κλήρος έπεφτε όχι στον γενναίο αλλά στα αγόρια που ήταν σαν σκυλόψαρα, οεοεοε! Ο κλήρος όμως , όπως γνωρίζουμε σε τούτη τη ρημάδα τη ζωή, δεν κάνει φυλετικές διακρίσεις! Ο δικός μου κλήρος : μέλος εφορευτικής επιτροπής στις πρόσφατες δημοτικές εκλογές. Ααα δεν μπορώ να παραπονεθώ ήταν μια εμπειρία αλλιώτικη από τις άλλες…

Το ραντεβού ήταν για τις 15 Οκτωβρίου στις 6 το πρωί σε εκείνο το δημοτικό που πριν κάποια χρόνια τραγούδαγα ανέμελα όλα τα σουξέ : μια ωραία πεταλούδα, χαρωπά τα δύο μου χέρια τα χτυπώ και άλλα που με καθιέρωσαν στο καλλιτεχνικό στερέωμα του οικογενειακού μου περιβάλλοντος.. Βέβαια είχα και πολύ χρόνο να αναπολήσω τα χρόνια στο δημοτικό καθώς η δικαστική αντιπρόσωπος με τις δυο γραμματείς κατέφθασαν με είκοσι λεπτά καθυστέρηση. Ο διάβολος φορούσε Prada, η δικαστική αντιπρόσωπος Hermes, γεγονός που της έδινε έναν άλλο αέρα βρε αδερφέ στον καταμερισμό των αρμοδιοτήτων.

Η ημέρα ξεκίνησε σχεδόν άχρωμα, χωρίς μεγάλη συμμετοχή, βέβαια η συνέχεια με αποζημίωσε καθώς τα καλύτερα νούμερα άρχισαν να καταφθάνουν μετά το μεσημέρι. Κοινό χαρακτηριστικό όλων η απροσδιόριστη τσαντίλα στο βλέμμα.. Ένα πράγμα απίστευτο. Όλοι κατέφθαναν τσαντισμένοι, τώρα δεν ξέρω αν έτσι έφευγαν από το σπίτι τους ή στη διαδρομή για το εκλογικό τμήμα λειτούργησε η ψυχολογία «άντε … και εσύ και ο γρύλλος σου» ή αν α αναμονή στην ουρά ανέδυε όλα τα ψυχο-νευρωτικά τους πάντως κάτι τους χάλαγε. Όλοι ήταν ετοιμοπόλεμοι και δεν χρειαζόντουσαν παρά μόνο μικρές σπίθες προκειμένου μέσα στο ελάχιστο χρονικό διάστημα να δημιουργηθεί η μεγαλύτερη δυνατή αναστάτωση:
«Μα καλά, τι πράγματα είναι αυτά, μόνο στην Ουγκάντα γίνονται! Να μου δώσετε λάθος ταυτότητα, αλλά τέτοια ζώα είστε! Απαιτώ την ταυτότητα μου τώρα!! Δεν με ενδιαφέρει, ας κινητοποιηθεί όλη η αστυνομική διεύθυνση Αττικής, εγώ δεν το κουνάω από εδώ, αν δεν μου φέρετε την ταυτότητα μου τώρα!! Α ρε Τριανταφυλλόπουλος που σας χρειάζεται». Είχαμε και κάτι outsider όπως για παράδειγμα μια κυρία που κατέφθασε όπως όλοι με τη τσαντίλα στο βλέμμα (so far so good) με τη διαφορά όμως πως στο χέρι της κράταγε το παλιό εκλογικό βιβλιάριο και απαιτούσε να μάθει πότε άλλαξε η διαδικασία και ποια συνομωσία (;;;;;) κρύβεται πίσω από την κατάργηση της υποχρεωτικής άσκησης των εκλογικών καθηκόντων.

Αυτοί που όμως έκλεψαν την παράσταση ήταν οι γιαγιάδες και οι παππούδες (και όταν λέμε γιαγιάδες και παππούδες, εννοούμε 80+ στα πρόθυρα Αλτζχάιμερ), οι οποίοι προσέδιδαν ένα ιδιαίτερα εύθυμο τόνο στο όλο σκηνικό που από μόνο του ήταν για τα πανηγύρια. Ήταν οι μόνοι που την κατέβρισκαν μέσα στο παραβάν, τόσο πολύ δε που άρχιζα να ανησυχώ (ποιος ξέρει τι να έκαναν άραγε), έβγαιναν-έμπαιναν στο παραβάν με τρομερή άνεση, αναζητώντας το ψηφοδέλτιο της αρεσκείας τους, το οποίο εγώ η απρόσεχτη και μπορεί και υποκινούμενη από άνομα κομματικά συμφέροντα είχα αμελήσει να τους δώσω. Βέβαια το γεγονός πως αυτό που έψαχναν ήταν μπροστά στα μάτια τους, αλλά είτε ο καταρράκτης δεν τους επέτρεπε να δουν είτε είχαν μπερδέψει τις επικεφαλίδες των ψηφοδελτίων είναι ένα άλλο θέμα.

Σε ότι αφορά το service της δημοτικής αρχής τι να πρωτοθυμηθώ δεν ξέρω : το catering, τους σερβιτόρους, τις σαμπάνιες, το χαβιάρι, τους μασέρ για να μας κάνουν μασαζάκι στην πλατούλα που μετά τις πρώτες τρεις ώρες είχε αρχίσει να πιάνεται από το πάρε-δώσε των ψηφοδελτίων-σεντονιών; Τι να πρωτοθυμηθώ δεν ξέρω πραγματικά…

Η καταμέτρηση δε ήταν το κάτι άλλο καθώς η κυρία με τα Hermes ήταν αυστηρή και δεν σήκωνε λάθη, αφού με είχε πιάσει ένα άγχος, λες και έδινα μάθημα. Από όλα τα ψηφοδέλτια ιδιαίτερη εντύπωση μου έκανε η ευρηματικότητα των άκυρων, τα οποία δεν ήταν και λίγα.. Τι ποιήματα, τι μούντζες, τι ερωτήματα (όπως: προσπαθούσα να βρω τρόπο να ακυρώσω αυτό το ψηφοδέλτιο και δεν έβρισκα τον καλύτερο ), τι εξιστορήσεις για κατσίκες και αγελάδες.

Ε κατά τις δώδεκα και αφού είχα ασκήσει στο έπακρο τα δημοκρατικά μου καθήκοντα, έφυγα εξουθενωμένη. Ευτυχώς που είχαμε και τα ευτράπελα, προς ανακούφιση ψυχής και σώματος...

Λούφα και Παραλλαγή

2006-10-10T07:44:00.000-07:00

Ο blogo-όμιλος Liliputaner αναζητά :

Εκπαιδευτή τακτικού μέλους εφορευτικής επιτροπής (ΚΩΔ: ΛΠ)

Ο εκπαιδευτής μετά από μια περίοδο εντατικών μαθημάτων θα πρέπει να με έχει εφοδιάσει με όλες τις απαραίτητες γνώσεις ώστε την Κυριακή 15 Οκτωβρίου να καταφέρω να ανταπεξέλθω στις υποχρεώσεις μου, ως μέλος εφορευτικής επιτροπής με το λιγότερο δυνατό κόπο. Γιατί όπως όλοι γνωρίζουμε: δεν θέλει κόπο, θέλει τρόπο! Ο εκπαιδευτής θα πρέπει να έχει γνώση όλων των δυνατών συνδυασμών των πόστων που μπορούν να ανατεθούν σε ένα ζουμπουρλό κορίτσι προκειμένου : κάθε δουλειά που με χαλάει μέσα στο πάνελ της εφορευτικής επιτροπής, να είναι μια προσπάθεια που καλό θα είναι ν’ αποφεύγω να κάνω για το καλό όλων μας, να κάνω όσον το δυνατόν λιγότερες κινήσεις προκειμένου να μην χαλάσει το natural makeup μου, ότι θα έπρεπε να κάνω , να το αφήνω με ένα διακριτικό τρόπο (όχι και πολύ προκλητικό και μας κακοχαρακτηρίσουν κιόλας) να το κάνει κάποιος άλλος, να μην τσακωθώ με καμία γιαγιά η κανένα άλλο μέλος της εφορευτικής επιτροπής καθώς και με κανέναν υποψήφιο δημοτικό σύμβουλο που θα κάνει τσάρκα στα εκλογικά κέντρα , να μην καταλήξω να περάσω όλο το βράδυ της Κυριακής αγκαλιά με όλη την παλιοπαρέα της εφορευτικής επιτροπής.

Απαραίτητα Προσόντα:

Απαραίτητη εμπειρία ως μέλους εφορευτικής επιτροπής σε τουλάχιστον μια εκλογική αναμέτρηση (δεν θα ληφθεί υπόψη η συμμετοχή σε εφορευτική επιτροπή για την ανάδειξη δεκαπενταμελούς ή πενταμελούς σε σχολικές εκλογές)
Πολύ καλές διαπραγματευτικές ικανότητες με γιαγιάδες, θείες και δικαστικούς αντιπροσώπου
Καλή αίσθηση του χιούμορ
Μεταπτυχιακός τίτλος σπουδών στον τομέα της λούφας θα θεωρηθεί επιπρόσθετο προσόν
Δυναμική προσωπικότητα με ικανότητες επικοινωνίας, οργάνωσης και χειρισμού της εφορευτικής επιτροπής

Προσφέρουμε:

Ευχάριστο περιβάλλον, δυνατότητα εξέλιξης, συνεχούς επικοινωνίας και άφθονου γέλιου

Παρακαλούνται οι ενδιαφερόμενοι να αποστείλουν άμεσα το βιογραφικό τους σημείωμα, αναφέροντας τον αντίστοιχο κωδικό θέσης . Όλες οι προτάσεις , θα τύχουν απάντησης και θα τηρηθεί απόλυτη εχεμύθεια.

It's show time!

2006-10-03T12:02:00.000-07:00

Η καλή ημέρα από το πρωί φαίνεται, έτσι έλεγε η γιαγιά μου (αλλά ποιος την άκουγε;). Για να είμαστε πιο ακριβείς, η καλή ημέρα από το μεσημέρι μόλις γυρίσεις στο σπίτι φαίνεται. Έχω μπει στο σπίτι και προσπαθώ με κόλπα από αυτά που κάνουν στις Ινδίες, μέσα στο μικρότερο χρονικό διάστημα: να δω τα mail μου, να μαγειρέψω, να απαντήσω σε ένα μήνυμα στο κινητό ενώ παράλληλα τρέχω να σηκώσω το τηλέφωνο ( ο υποψήφιος δημοτικός σύμβουλος της γειτονιάς σου-κοριτσάκι με τα σπίρτα- ζητά την άμεση βοήθεια σου). Την ίδια στιγμή αυξάνεται ο βαθμός δυσκολίας καθώς ακούγεται ο ήχος του κουδουνιού!

Κοιτάω από το ματάκι και βλέπω έναν ένστολο ψηλό μελαχρινό αστυνομικό. Στο μυαλό μου εκείνη τη στιγμή κάνω διάφορα σενάρια (λες οι τρελές οι φίλες μου να μου έκαναν καμία πλάκα και να μου έστειλαν κανένα go-go boy και ανοίγοντας την πόρτα να βρεθώ vis-à-vis μπροστά σε ένα striptease κάτω από τους ήχους της Donna Summer “Lookin' for some hot stuff baby this evenin' I need some hot stuff baby tonight” ; ή μήπως ήρθε η ώρα να πληρώσουμε οικογενειακά (εγώ και ο αδερφός μου δηλαδή) εκείνα τα mp3 που κάποτε κατεβάσαμε ; ή μήπως είναι κανένας επίδοξος ληστής και ανοίγοντας την πόρτα φάω καμιά ανάστροφη (όχι τίποτα άλλο τα έχει δείξει και ο Ευαγγελάτος); Και ενώ σκεφτόμουνα αυτά τα σουρεαλιστικά με επανέφερε στη τάξη το επίμονο χτύπημα του κουδουνιού. E, λέω σύνελθε κορίτσι μου αφού μετά από πέντε χρόνια ξανθού επανήλθες στο καστανό άρχισε να σκέφτεσαι και να πράττεις αναλόγως!

Ανοίγοντας την πόρτα τα κακά νέα ήταν πως no martini no striptease! Τα καλά νέα ήταν πως η δίωξη ηλεκτρονικού εγκλήματος δεν μας κατέκρινε για εκείνα τα mp3 –σας υποσχόμαστε δεν θα το επαναλάβουμε γιατί η πειρατεία σκοτώνει (βέβαια μεταξύ μας εγώ μια χαρά τον είδα τον Johny Depp στους πειρατές, τίποτα δεν έπαθε)- και ευτυχώς δεν ήρθα αντιμέτωπη με κανένα παρανοϊκό ληστή, ο οποίος με ταχυδακτυλουργικά αλλά David Copperfield θα εξαφάνιζε εμένα μαζί με το σπίτι! Αφού διαβεβαίωσα το συμπαθές όργανο του νόμου πως εγώ είμαι αυτή που αναζητά (όχι στη ζωή του), υπέγραψα ένα χαρτί και παρέλαβα ένα φάκελο. Τι να είχε άραγε ο φάκελος; Λες να κλάταρε καμία θεία και ξαφνικά με θυμήθηκε; Για να δούμε τι θα δούμε…3, 2, 1…ανοίγω τον φάκελο και ναι αυτό που περίμενα επί 11 συναπτά έτη έγινε επιτέλους πραγματικότητα : θα είμαι μέλος κριτικής επιτροπής, ω ναι, στο μεγαλύτερο reality show πανελλαδικής εμβέλειας (όχι παίζουμε) που λαμβάνει χώρα κάθε τετραετία…

Δεν σας κρύβω έχω λίγη αγωνία, αρχικά για το αν καταφέρω να ξυπνήσω αξημέρωτα (βέβαια μπορώ και να το δω σαν μια after εμπειρία και να πάω απευθείας μετά την βραδινή έξοδο του Σαββάτου) και στη συνέχεια για το αν θα δέσω με τα υπόλοιπα μέλη της κριτικής επιτροπής, αν θα έχουμε άραγε μεγάλη προσέλευση, αν θα υπάρχει ένα ευχάριστο κλίμα ανάμεσα μας (ξέρετε τώρα: εμείς περνάμε καλά μεταξύ μας και αυτό περνάει στο κοινό, το οποίο έχει μεγάλη αντίληψη), αν θα κάνουμε μεγάλα νούμερα ( πιο μεγάλα από αυτά των υποψηφίων νούμερων) και ποιος άραγε θα κλέψει την παράσταση;

Κλείνοντας θα ήθελα να ευχαριστήσω όλους εκείνους που μου δίνουν αυτή τη μοναδική ευκαιρία να περάσω τόσο μα τόσο δημιουργικά αυτή την Κυριακή της 15^ηςΟκτωβρίου και να αναδείξω όλα τα καλλιτεχνικά και μη ταλέντα μου. Επίσης θα ήθελα να ευχαριστήσω θερμώς όλους εκείνους που σκέφτηκαν τη δίαιτα μου και με έσωσαν από μια Κυριακή στο σπίτι παρέα με τους φίλους και τις φίλες μου, τον καταιγισμό από τα τηλεοπτικά πάνελ και τον χαβαλέ με πίτσες και μπίρες. Τέλος θα ήθελα να ευχαριστήσω αυτούς που μου δίνουν την ευκαιρία να προσφέρω τις υπηρεσίες μου σε αυτή την πόλη που τόσα χρόνια, “υπολογίζει” τόσο εμένα και όλους τους συμπολίτες μου με τον καλύτερο δυνατό τρόπο…

Το θείο και τα παράγωγα του

2006-09-27T13:36:00.000-07:00

Το χημικό στοιχείο θείο είναι ένα κίτρινο στερεό αμέταλλο με ατομικό αριθμό 16 και ατομικό βάρος 32,06 . Έχει θερμοκρασία τήξης 112,8 C° και θερμοκρασία βρασμού 444,6 C°. Το σύμβολό του είναι S. Πρόκειται για το γνωστό θειάφι. Απαντάται ελεύθερο στη φύση. Χρησιμοποιείται στη βιομηχανία χημικών καθώς και στην επεξεργασία των ελαστικών. Επίσης γαλάκτωμα αυτού χρησιμοποιείται στην αισθητική προσώπου.

Ο πληθυντικός του θείου είναι οι θείοι αλλά αυτοί οι καημένοι στόμα έχουν και μιλιά δεν έχουν. Σε αντίθεση με το αρσενικό γένος το θηλυκό γένος σε όλες τις πτώσεις είναι εξαιρετικά επικίνδυνο. Οι θείες είναι μια ειδική κατηγορία συγγενών που στοχεύει στην καταρράκωση της δικής σου ψυχολογίας. Αυτό είναι αξίωμα! Δεν έχουν ορισμένη θερμοκρασία τήξης ούτε βρασμού καθώς είναι ανθεκτικές σε όλες τις συνθήκες θερμοκρασίας. Απαντώνται δυστυχώς ελεύθερες στη φύση πότε δυο-δυο, πότε μόνες τους, χρησιμοποιούνται για τη διασκόρπιση ψευδών πληροφοριών με ταχύτητα ίσης με εκείνης του φωτός, μπορούν με άνεση να εκφέρουν άποψη τόσο γιa το πρόσφατο πραξικόπημα στη Ταϊλάνδη όσο και για την μετεγγραφή του Μπάγιεβιτς. Αγαπούν τον Μικρούτσικο γιατί είναι ο μόνος που μπορεί να προσεγγίσει το ανθρώπινο δράμα με τόση λεπτότητα (;;;;;) και νοσταλγούν εκείνα τα χρόνια (τώρα ποια ακριβώς δεν γνωρίζω, δεν είχα καν γεννηθεί).

Μπορούν να χρησιμοποιηθούν στη βιομηχανία ζαχαροπλαστικής και μαγειρικής καθώς όλες μα όλες τους φημίζονται για τις μαγειρικές τους δεξιότητες. Δεν είναι τυχαίο που πάντα έχουν ένα πρόχειρο σπιτικό κέρασμα να προσφέρουν με το γλυκό του κουταλιού και τον καφέ στο δείνα επισκέπτη. Όλες προετοιμάζονται εντατικά για τους διαγωνισμούς Χρυσού Σκούφου που διεξάγονται τις εορταστικές περιόδους των Χριστουγέννων (από τώρα σκέφτομαι πως θα γίνει φέτος τα Χριστούγεννα να βρίσκομαι στο εξωτερικό) και του Πάσχα (αυτό δυστυχώς δεν το αποφεύγω). Το κλίμα σε αυτούς τους διαγωνισμούς οφείλω να ομολογήσω πως είναι ιδιαίτερα ανταγωνιστικό καθώς οι κίνδυνοι είναι πολλοί…(όχι για αυτές αλλά κυρίως για τους κριτές, οι οποίοι σε ρόλο γευσιγνώστη-Μαμαλάκη πρέπει να αποφασίσουν ποια έκανε το καλύτερο ρολό, ποια έφτιαξε τα καλύτερα μπουρεκάκια και πάει λέγοντας)

Θα ήθελα να μοιραστώ μαζί σας μερικούς από τους πιο ιδιαίτερους τύπους θείων (είναι και άλλες, αλλά τις συμπεριλάβω όλες, θα τελειώσουμε τα Χριστούγεννα) :

Θεία –Οχιά : Επικίνδυνος τύπος, κάτι σαν τον Οσάμα Μπιν Λάντεν των θείων. Το δάγκωμα της είναι ιοβόλο όπως και της οχιάς και μόνο αν είσαι ο Δαλάι Λάμα και έχεις κατακτήσει την απόλυτη νιρβάνα μπορεί και να γλυτώσεις. Διακρίνεται για το προοδευτικό πνεύμα της :“Xούντα, ποια χούντα κορίτσι μου; Εσύ είσαι μικρή και δεν ξέρεις, εμένα να ακούς που τα έζησα, ποτέ δεν είχαμε χούντα¨ (σοβαρά τι μου λέτε τώρα:;). Η πιο ωραία ατάκα της βέβαια ήταν η ακόλουθη: “Καλά τι τα θες κορίτσι πράγμα όλα αυτά τα πτυχία; Κοντεύεις 30 και ακόμα δεν έχεις παντρευτεί!!! Να κάνεις μια οικογένεια, αλλά έτσι είναι τα σημερινά παιδιά, τα ποδοπατούν όλα. Εγώ στην ηλικία σου είχα δύο παιδιά ” (εισπνοές-εκπνοές όπως μάθαμε από τις ασκήσεις γιόγκα και νεκρική σιγή, γιατί αν μιλήσω-είναι και σε επικίνδυνη ηλικία- μπορεί και να πάθει κανένα εγκεφαλικό και μετά θα έχω και τύψεις). Στο στόμα της (εκτός από μασέλα) έχει πάντα έναν καλό λόγο: ¨ Βλέπω τελικά πως εκείνη η δίαιτα που κάνεις, εκείνη με τα ψητά, δεν έχει αποτέλεσμα, χρυσό μου. Και το γυμναστήριο, αφού δεν έχεις χρόνο, τι πηγαίνεις και κάνεις μόνο μισή ώρα; Αχ εγώ στην ηλικία σου ήμουν 48 κιλά!” (τώρα εγώ γιατί νομίζω πως σε αυτό βοήθησε πολύ και η Κατοχή, αγαπημένη μου θεία;).

Θεία-Χριστόδουλος: Τον συγκεκριμένο τύπο δεν το λες κακό, αφού θα μπορούσε να πρωταγωνιστήσει σε ταινία του Almodovar μιας και την χαρακτηρίζει ένας σουρεαλισμός τόσο στο φαίνεσθε όσο και στο είναι. Έχει ένα πάθος λίγο παραπάνω από το κανονικό με την εκκλησία Για αυτόν τον τύπο θείας η έννοια της εκκλησίας είναι ιδιαίτερη. Πως εμείς όταν θέλουμε να πούμε δύο κουβέντες, πάμε για έναν καφέ ή όταν θέλουμε να ξεσκάσουμε πηγαίνουμε σε κανένα μπουζούκι, σε κανένα club, βγαινουμε έστω για ένα ποτό, ε ο συγκεκριμένος τύπος όλα τα παραπάνω τα κάνει στην εκκλησία. Έχει τα καλύτερα PR, η θέση της είναι πάντα reserve –πρώτο τραπέζι πίστα (όχι παίζουμε)- και έχει πρόσβαση σε όλα τα μυστήρια. Την καταβρίσκει με τις φίλες της πηγαίνοντας εκδρομές σε όλα τα μοναστήρια της Ελλάδας. Είναι αυτή η θεία που όταν την αναζητάγαμε ένα απόγευμα σήκωσε το κινητό της εν μέσω ψαλμωδιών…

Θεία-Αγαπημένη: Ε τι δεν θα είχα και μία αγαπημένη θεία; Το άσχημο είναι ότι αυτή η συγκεκριμένη μένει πιο μακριά από όλες σε μία πόλη της Βόρειας Ελλάδας, κοντά στη Θεσσαλονίκη. Όποτε τη βλέπω νομίζω ότι βλέπω τη Ζουμπουλία (με τις ίδιες αντικονφορμιστικές ενδυματολογικές προτιμήσεις) του παρά πέντε να λέει: «Τιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιι δεν έφαγες τίποτα όλη μέρα;Τι τις θες τις δίαιτες; Κάτσε τώρα, αγόρασα φρεσκότατο κιμά από τον Μανώλη της Δημήτραινας, ναι μωρέ εκεινής που ο γιος του ανιψιού του αδερφού της παντρεύτηκε πέρσι εκείνη τη γιατρό στη Κρύα Βρύση, θυμάσαι ε ; Θα σε κάνω τώρα κάτι ωραία μπιφτεκάκια με κάτι πατατούλες να γλύφεις τα δαχτυλάκια σου.»

Θεία-Proxeneta: Αυτή είναι και η πιο ύπουλη από όλες τις θείες και για αυτό θα γίνει εκτενής αναφορά στο συγκεκριμένο είδος. Είναι εκείνη που ήξερε πριν από εσένα για εσένα (έχει κληρονομικό χάρισμα, να ανησυχώ γιατρέ μου;) πως εκείνος ο αχαΐρευτος που έφαγες τα καλύτερα 5 χρόνια της ζωής σου (λες και τώρα στα 29 πάει η ζωή τελείωσε, αυτό ήταν) δεν θα σε παντρευόταν και συνεχίζει λέγοντας πως αυτή το καθήκον της το έκανε είχε προειδοποιήσει τη μητέρα σου για τον επερχόμενο χωρισμό εδώ και τρία χρόνια!!! Ο συγκεκριμένος τύπος θείας έχει πρόχειρα καμία σαρανταριά παλικάρια (τύφλα να έχουν τα παλικάρια της Λειβαδιάς) έτοιμα να σφαχτούν στη ποδιά σου ανά πάσα ώρα και στιγμή. Τώρα το γεγονός πως τα συγκεκριμένα παλικάρια μπορούν να διεκδικήσουν με μεγάλη επιτυχία όλα τα ευρώπουλα της Αννίτας Πάνια είναι ένα άλλο θέμα, το οποίο δεν απασχολεί καθόλου μα καθόλου το συγκεκριμένο τύπο θείας. Φετίχ της είναι να κυκλοφορεί με το CV σου ανά χείρας σε όλες τις κοινωνικές εκδηλώσεις. Τη συναντάμε πολύ συχνά σε γάμους, βαφτίσια, πανηγύρια καθώς και σε άλλες οικογενειακές συναντήσεις ως μια γνήσια proxeneta (οι φίλοι μας οι Ισπανοί –γεια σου Fernando-, πολύ καλά παιδιά και σοφά, όταν ακούν proxeneta καταλαβαίνουν νταβά ή προαγωγό πιο κόσμια) με εκείνο το μώβ-λιλά deux pies συνολάκι και το χειλάκι πετροκέρασο να ξεκινάει να απαριθμεί τα άπειρα προσόντα και ταλέντα σου: εξυπνάδα, ομορφιά, νοικοκυροσύνη, μαγειρική, κολύμπι, ξένες γλώσσες , δυναμικό αλλά συνάμα συνεσταλμένο χαρακτήρα, ηγετικές ικανότητες, μπλα, μπλα, μπλα, μπλα….

Σε αυτό το σημείο θα ήθελα αγαπημένε αναγνώστη να αποσαφηνίσω πως όχι δεν έχω ξεκινήσει μια ακτιβιστική καμπάνια ενάντια στον θεσμό του γάμου, αλλά μέχρι να εμφανιστεί εκείνος που θα με κάνει να ονειρεύομαι πρωινά γεμάτα με βούτυρα, μαρμελάδες, παιδιά, σκυλιά, ένα σπίτι δίπλα στη θάλασσα και όλα όσα πολύ “ρεαλιστικά” λίγο το marketing, λίγο η αποχαύνωση ενός έρωτα σε κάνουν να οραματίζεσαι ως την ‘ιδανική οικογένεια’, μπορώ αγαπημένες θείες μου να απολαμβάνω τα low fat corn-flakes μου μόνη χωρίς την διαμεσολάβηση σας;;;;

Θεία Δίκη: αυτή την άφησα για το τέλος γιατί είναι αυτή που περιμένω εναγωνίως για όσα τραβάω…

Bon appetit!

2006-09-22T04:25:00.000-07:00

Μετά την γνωστή αλυσίδα εστιατορίων έτοιμου φαγητού (fast food) o Μάκης άνοιξε και σας περιμένει σε έναν χώρο δικό του, μην σου πω καλύτερο από της γνωστής αλυσίδας με μία μουσική λίγο στο πιο έθνικ του και με μια ποικιλία νοστιμότατων εδεσμάτων όπως "μπουγάτσα κουρού", κιγμαλί (με κιμά), πεϊνιρλί (με τυρί) και "σαντέ μπουγάτσα" (πασπαλισμένη με ζάχαρη άχνη). Στις δύο η μία δώρο!

Όταν έλαβα την φωτογραφία στο mail μου (ή στα νεοελληνικά μέσω του ηλεκτρονικού ταχυδρομείου), γέλασα απίστευτα με το ελληνικό δαιμόνιο αλλά η αλήθεια είναι πως δαιμονίστηκα και λίγο με τα γιατί (είπαμε είμαι μέσα στις απορίες)! Είναι άραγε το πρόβλημα του ανταγωνισμού, της προσφοράς και της ζήτησης, οι επιρροές μιας κακώς εννοούμενης παγκοσμιοποίησης και η συνειδητή ή ασυνείδητη διαδικασία του ποιείν τι παγκόσμιο ή απλά ο χαβαλές υπεύθυνα για την ανάπτυξη ενός νέο-σουρεαλιστικού κινήματος στον χώρο-χρόνο μας ή απλά εγώ μεγαλώνοντας έχω αρχίσει να γίνομαι παράξενη;

Καλή σας όρεξη!

Es por ti…

2006-09-17T15:19:00.000-07:00

Η μουσική πάντα έπαιζε για εμένα σημαντικό ρόλο στη ζωή μου. Δεν ξέρω τι μπορεί να φταίεi, μάλλον εκείνα τα δέκα χρόνια που η μητέρα μου με έστελνε στο εθνικό ωδείο με τον κρυφό πόθο να με καμαρώσει ως άλλη μια Τζίνα Μπαχάουερ να δίνω σόλο ρεσιτάλ στο Μέγαρο Μουσικής. Αλλά φευ! Ούτε Τζίνα Μπαχάουερ, ούτε Τζίνα Αλιμόνου ούτε καν Τζίνα Βαρώνη!!

Ταξίδια, οικογενειακές εκδρομές, διακοπές, τα πρώτα σχολικά πάρτυ, το πρώτο καρδιοχτύπι, το πρώτο φιλί, ο πρώτος οδυνηρός χωρισμός, τα ατελείωτα βράδια των εξεταστικών περιόδων της ζωής μου (και οι ρουφιάνες ήταν πολλές), πιεστικές ημερομηνίες παράδοσης εργασιών, όλες οι αναμνήσεις γλυκές και πικρές γαι εμένα είναι συνδεδεμένες με τη μουσική. Στη μουσική δεν υπάρχουν κατηγορίες, δεν υπάρχουν σύνορα και δεν υπάρχουν νόρμες. Για εμένα μουσική είναι ότι αγγίζει την ψυχή μου και επιτρέπει στο μυαλό μου να ονειροπολεί μέρα μεσημέρι…

Ακόμα και τώρα που γράφω βιαστικά αυτές τις γραμμές ακούω ένα cd που το είχα ξεχάσει σε ένα συρτάρι και έχω κολλήσει εδώ και δέκα περίπου λεπτά σε ένα τραγούδι “Es por ti” από το cd “Un dia normal” του Juanes (ναι σωστά κατάλαβες λατρεμένε αναγνώστη και λατρεμένη αναγνώστρια εκείνου του μελαχρινού macho κιθαρωδού που όλο το καλοκαίρι τον ακούγαμε να χρωστάει πολλά στον Θεό με το a Dios le pido). Και έχω κολλήσει γιατί τελικά μέσα από ένα κομμάτι μπορείς να πεις όλα όσα από καιρό φοβόσουν να πεις …Tu sabes que es por ti:

Es por ti

Cada vez que me levanto y veo que a mi lado estas, me siento renovado
Y me siento aniquilado, aniquilado si no estas
Tu controlas toda mi verdad y todo lo que esta de mas
Tus ojos me llevan lentamente al sol
Y tu boca me habla del amor y el corazon
Tu piel tiene el color de un rojo atardecer
Y es por ti...Que late mi corazon
Y es por ti...Que brillan mis ojos hoy
Y es por ti...Que he vuelto a hablar de amor
Y es por ti...Que calma mi dolor
Y cada vez que yo te busco y no te puedo an hallar
Me siento un vagabundo,perdido por el mundo
Desordenado si no estas,como mueves ti mi felicidad
Y todo lo que esta de mas, tus ojos me llevan lentamente al sol
Y tu boca me habla del amor y el corazon
Tu piel tiene el color de un rojo atardecer

Y es por ti...

Μια βραδιά στο Λεβερκούζεν… Teil Ι

2006-09-09T12:23:00.000-07:00

Ως άλλο ντουέτο Νταλάρας-Πυξ Λαξ θα επιχειρήσω να μεταφέρω το κλίμα και την ατμόσφαιρα απίστευτων καλοκαιρινών βραδιών κάπου εκεί στην πρωτεύουσα της γης των Βησιγότθων …Και για όποιον δεν κατάλαβε τον λογοτεχνικό πρόλογο περί Βερολίνου ο λόγος.

O περασμένος Ιούλιος με βρήκε σε μια μεταβατική φάση της ζωής μου, όπου μετά από τέσσερα χρόνια σχέσης και τελειώνοντας το μεταπτυχιακό μου ήμουν και πάλι on my own, ψάχνοντας για διδακτορικό, δουλειά και κυρίως τον εαυτό μου. Και ποιος είναι ο καλύτερος τρόπος να βρεις απαντήσεις σε όλα αυτά που σου fuck την ψυχολογία σου λατρεμένε μου αναγνώστη; Ναι σωστά κατάλαβες…να την κάνεις με ελαφρά πηδηματάκια για άλλους τόπους, να γνωρίσεις άλλους ανθρώπους ώστε επιστρέφοντας να κάνεις δυναμικό comeback (τύφλα να έχει ο Φλωρινιώτης με τα λαμέ και τα χορευτικά του).

Έτσι λοιπόν μέσα από κάποιες συγκυρίες επέλεξα να την κάνω για το Βερολίνο, όπου και ανακάλυψα πως τελικά δεν ήμουν η μόνη προβληματική, μιας και η πόλη μέσα στο κατακαλόκαιρο υποδεχόταν με ανοιχτές αγκάλες το πρώτο συνέδριο προβληματικών (με την καλή την έννοια πάντοτε για να μην παρεξηγούμαστε). Προβληματικοί και προβληματικές από όλες τις γωνιές του πλανήτη είχαν καταφθάσει προκειμένου να βρουν απαντήσεις και λύσεις μέσα από ταχύρρυθμα μαθήματα γερμανικών. Εκεί κατά ένα μαγικό τρόπο και λίγο με τη βοήθεια τώρα τύχης να το πω, πεπρωμένου να το πω (αγαπημένε αναγνώστη μην φαντάζεσαι ταρώ, χειρομαντίες, και τον Πήτ Παπαδάκο σε συσκευασία δώρου, θα τα αναλύσουμε σε άλλο επεισόδιο), γνώρισα άτομα με απίστευτη θετική ενέργεια.

Οι μέρες κυλούσαν λίγο βασανιστικά καθώς όλο τον Ιούλιο η θερμοκρασία στο Βερολίνο δεν έπεσε κάτω από τους 37 βαθμούς Κελσίου, χωρίς κλιματιστικά και χωρίς ασανσέρ στις πολυκατοικίες και με πολλές επισκέψεις σε μουσεία και σε όλα τα τουριστικά μέρη. Οι νύχτες όμως μας αποζημίωναν, αγαπημένο μας μέρος το club Watergate, δίπλα στο Spree. Η πρώτη φορά που είπαμε να βγούμε, συνοδεύτηκε επίσης από ένα σκηνικό απείρου κάλλους.

Συνηθισμένες από τα πατροπαράδοτα ήθη και έθιμα, όπου η βραδινή έξοδος σε club συνεπάγεται μια ώρα κομμωτήριο, μια ώρα μπροστά στη ντουλάπα ώστε να αποφασίσεις ποιο φόρεμα σε κάνει πιο τσουλο-stylish-θεά (με την καλή την έννοια πάντοτε), μια ώρα να πετύχεις το natural make-up, αναμιγνύοντας χρώματα και αρώματα φτάνεις στο επιθυμητό αποτέλεσμα : «Φτου σου κοριτσάκι μου πάλι κούκλα είσαι», ετοιμαζόμαστε για την βραδινή έξοδο μας. Εντούτοις η είσοδος μας στο υπόγειο μετρό αντί να συνοδεύεται από επιφωνήματα θαυμασμού και λάγνα, ηδυπαθή βλέμματα συνοδεύτηκε από σαστισμένες ματιές που αναρωτιόντουσαν αν είχε έρθει στη πόλη για παραστάσεις το τσίρκο medrano. Ήταν η πρώτη φορά που αισθανόμουν σαν τον Λάκη Γαβαλά με τη γλάστρα στο κεφάλι, ένα τσαντάκι φουξ-λαμέ και ασορτί κροκό σανδάλια. Το business suit της Λίνας ήταν για το business meeting της πολυεθνικής ότι πρέπει ενώ το δικό μου κίτρινο φόρεμα με τα ασορτί πέδιλα ήταν ότι πρέπει για το Romeo.

Μετά το πρώτο σοκ και με τον φόβο μην φάμε και καμιά πόρτα μιας και ήμασταν overdressed, είπαμε με τη Λίνα να το απολαύσουμε μιας και δεν μπορούσαμε να κάνουμε τίποτα άλλο. Είμαστε στο U-Bahn (U1) με προορισμό το τέρμα Schlesischen Tor και σε όλη τη διαδρομή, η οποία διαρκεί περίπου 20 λεπτά, η συζήτηση μας περιστρέφεται –πάντα σε άπταιστα ελληνικά- γύρω από αποτριχώσεις, από πρώην, επίδοξους νυν, μαγειρικές συνταγές, από την ιστορία γύρω από το τείχος του Βερολίνου (μην μας περάσετε και για αμόρφωτες) και κυρίως γύρω από τον μελαχρινό κούκλο με το ξυρισμένο κεφάλι που καθόταν απέναντι μας και μας χάριζε χαμόγελα Colgate. Παρόλα αυτά το να μιλάς ελληνικά στο Βερολίνο, ελλοχεύει κινδύνους! Είμαστε έτοιμες να κατέβουμε και βλέπω με την άκρη του ματιού μου, τον κούκλο να έρχεται προς το μέρος μας και σε άπταιστα ελληνικά να μας χαιρετάει!! Τώρα σε αυτό το σημείο ο μέσος αναγνώστης περιμένει συνέχεια βίππερ-άρλεκιν με μικρές δόσεις από sex and the city, με τον κούκλο και εμένα σε τρελλές βραδιές ανήμποροι να δαμάσουμε τα κύματα ενός τρελλού αλλά σύντομου ερωτικού πάθους, αλλά συνέλθετε εδώ μιλάμε για πραγματική ζωή και ιδιαίτερα την δική μου: nothing happened!!!

Και του χρόνου βρε!!!

2006-09-04T14:59:00.000-07:00

Η ημέρα της μαρμότας έγινε γνωστή από την ομώνυμη ταινίa (Groundhog Day) με τον δύσμοιρο Bill Murray να βρίσκεται ένα βήμα πριν το Δαφνί ζώντας την ίδια ημέρα για ένα μεγάλο χρονικό διάστημα. Καθένας μας δικαιούται μια τέτοια ημέρα! Για εμένα αυτή η ημέρα είναι η 3^η Σεπτεμβρίου καθώς τα γενέθλια μου συνοδεύονται κάθε χρόνο από τα τηλεφωνήματα πρώτων και καλύτερων όλων εκείνων των συγγενών που θέλουν διακαώς να πάρουν το αίμα τους πίσω για εκείνα τα σεμεδάκια που όταν ήσουν λίγο μικρότερη, η περιέργεια σου σε οδήγησε να τα τραβήξεις με δύναμη από το τραπέζι μαζί με τα ασημικά και το μεγάλο γυάλινο βάζο με εκείνους τους πανάκριβους κρίνους και ξεχύνουν όλο το δηλητήριο τους αναφωνώντας : «Άντε τα πόσα κλείνεις είπαμε σήμερα? Τα 28, τα 29? Άντε και του χρόνου νυφούλα!!!». Σε εκείνο το σημείο αρχίζω να σκέφτομαι τι κρίμα που δεν είχα τραβήξει και άλλα σεμεδάκια. Ακολουθούν διάφορες παραλλαγές του στυλ : «Και του χρόνου διπλή», το οποίο αν έχεις λίγα κιλά παραπάνω από το κανονικό βρε παιδί μου σε κάνει να θες να τους το κλείσεις στη μούρη, λέγοντας πως κόπηκε η γραμμή!!! Στο top ten των ευχών παίζει με πολύ επιτυχία και το «Άντε και του χρόνου να φάμε κουφέτα» (πως τα θέλετε δεν μου είπατε μόνο θεία Ευλαμπία γιατί δεν ξέρω ποια από τις δύο μας θα τα φάει πρώτη). Η ημέρα φεύγει με όλες αυτές τις ευχές να παίζουν λούπα, το Johnnie Walker να έρχεται και εγώ να έχω βρει τι θα ντυθώ τις φετινές απόκριες!!!

Είμαι,είσαι, είναι... μεγάλη Liliputanerin

2006-08-30T02:33:00.000-07:00

Όταν ήμουν στο δημοτικό, στο μάθημα των Θρησκευτικών θυμάμαι τη δασκάλα να λέει : «Λοιπόν παιδιά μου ο Πύργος της Βαβέλ είναι εξαιρετικά σημαντικός στο έπος της Βίβλου καθώς χαρακτηρίζει την προέλευση των εθνών της γης. Πρέπει να έχετε στο μυαλό σας πως η αλαζονεία των ανθρώπων στον Θεό, και το πνεύμα της μισαλλοδοξίας, ήταν η αφορμή για την μη ολοκλήρωση αυτού του πελωρίου έργου, που έμελε να δημιουργήσει όλα τα έθνη και τις φυλές των ανθρώπων, μπλα, μπλα, μπλα.....».

Κάπου εκεί σε εκείνο το σημείο, αν θυμάμαι καλά, το μικρό μου μυαλουδάκι έκανε shut down μιας και το μόνο που με είχε συνεπάρει από την ιστορία ήταν το φαινόμενο της πολυγλωσσίας. Γεγονός ασύλληπτο για τα δικά μου δεδομένα! Τι μας έλεγε η τύπισσα τώρα για αλαζονείες, μισαλλοδοξίες, κλπ εδώ πάθαινα το πρώτο μου πολιτισμικό σοκ (μεγαλώνοντας ακολούθησαν και άλλα-στα προσεχώς-)!

Μέσα στο δικό μου μικρόκοσμο θεωρούσα από παράλογο μέχρι αυτονόητο πως όλος ο κόσμος, δηλαδή ο μπαμπάς, η μαμά, ο αδερφός μου, θείες, θείοι, ξαδέρφια, γιαγιάδες, παππούδες, συμμαθητές, τα παιδιά από τις διακοπές (δεν νομίζω να ξεχνάω κανέναν;) μίλαγε μόνο μα μόνο ελληνικά. Όλα αυτά βέβαια μέχρι την επόμενη χρονιά, οπότε και ξεκίνησαν τα μαθήματα γεωγραφίας και ξένων γλωσσών οπότε άρχιζα να αντιλαμβάνομαι πως τα θεμέλια του βασιλείου μου άρχιζαν να τρίζουν!

Ωστόσο αυτή η ιστορία μου γέννησε την επιθυμία να γνωρίσω πολιτισμούς διαφορετικούς από τους δικούς μας, να μεθύσω από μαγευτικά αρώματα, να ζαλιστώ από τις αντιθέσεις χρωμάτων και που και που όταν έχω την δυνατότητα να εξαφανίζομαι σε μέρη μακρινά και (όχι απαραίτητα) ονειρεμένα.

Στην προσπάθεια μου να αφουγκραστώ τη γερμανική γλώσσα (κοινώς μπας και καταφέρω και μιλήσω κάποτε και εγώ σαν τη Βίκυ Λέανδρος ή έστω σαν τη Μούσχουρη τα γερμανικά) ένας πολύ καλός μου φίλος μου χάρισε ένα παιδικό βιβλίο (Die schönsten Geschichten vom Franz). Εδώ κολλάει η αλαζονεία και η μισαλλοδοξία που λέγαμε παραπάνω, βλέπεις το επίπεδο μου είναι λίγο advanced και το θεώρησα παιχνιδάκι!!! Φτάνοντας στη σελίδα 13 (λες να ήταν σημαδιακό;) κολλάω σε μια πρόταση : «Na, hol dir’s, du Liliputaner!». Έλεγα δεν είναι δυνατόν οι Γερμανοί έχουν αποθρασυνθεί εντελώς, μα καλά σε παιδικό βιβλίο βρήκαν να βάλουν ατάκα τσόντας; Και ενώ ως άλλη Λουκά (προ Ψινάκη, όταν ωρυόταν και κατηγορούσε τον Σάκη και άλλους αμαρτωλούς) ήμουν έτοιμη να τηλεφωνήσω στον φίλο μου και να αρχίσω να βρίζω, λέω κάτσε να ανοίξω και το λεξικό ώστε να στοιχειοθετήσω την κατηγορία. Ανοίγοντας το χοντροκομμένο πράσινο Ponds συνειδητοποιώ πως η ο γερμανικός λαός είναι διεστραμμένος η εγώ. Δεν εξηγείται διαφορετικά το γεγονός πως στην Ιταλία, Ισπανία, Ελλάδα καθώς και σε μια πλειάδα άλλων χωρών με το δεύτερο συνθετικό της αθώας λεξούλας Lili-putaner και Lili-putanerin (δεν ξέρω αν τις λένε Λιλή ή Εμανουέλλα) πάντως χαρακτηρίζουν τις εκδιδόμενες γυναίκες (δεν τα κατακρίνουμε τα κορίτσια, η δουλειά δεν είναι ντροπή εξάλλου). Στην Γερμανία πάλι με αυτήν την λεξούλα χαρακτηρίζουν τον λιλιπούτειο-α.

Και τώρα πείτε μου φταίω εγώ που μου έρχονται συνειρμικά εικόνες από το πατρινό καρναβάλι με την Ελιίζα Καλιίτση (το λι όπως η Αμαλία του παρά πέντε) στο δελτίο ειδήσεων του Mega Channel με μουσική υπόκρουση «Que te le pongo» να αναφωνεί πως οι λιλιπούτειοι (εδώ γίνεται κόλαση με τα λιι) καρναβαλιστές και αυτή τη χρονιά το έκαψαν!!

Απορίες....

2006-08-28T12:22:00.000-07:00

To blog or not to blog? Iδού η απορία… Από μικρή, θες η εξερευνητική μου φύση, θες η αθώα παιδική μου περιέργεια είχα απορίες που εκνεύριζαν το συγγενικό μου περιβάλλον καθώς ήμουν ένα κινούμενο γιατί: γιατί πρέπει να πάω για ύπνο στις 9, γιατί πρέπει να βουρτσίζω τα δόντια μου νυχθημερόν , γιατί δεν μπορώ να βαράω τον μικρό μου αδερφό όταν μου σπάει τα νεύρα και παίζει με τα δικά μου παιχνίδια ή ακόμα χειρότερα όταν δεν μου δίνει τα δικά του, γιατί δεν μπορώ να φάω παγωτό το χειμώνα, γιατί δεν μπορώ να ζωγραφίζω στους τοίχους αφού έχω τόσο μα τόσο ταλέντο,γιατί, γιατί, γιατί…; Έτσι και τώρα όπως και τότε, λίγο πριν πάρω την απόφαση να γράψω δυο γραμμές ο νους μου συλλογίζεται : Να κάνω δυναμική εμφάνιση με φτερά και πούπουλα (αλλά Γωγώ Μαστροκώστα κάτω από τους ήχους του «κάντε πέρα να περάσω κάντε πέρα να διαβώ») ώστε να καταπλήξω τα πλήθη, να γράφω ψέματα ως άλλος βαρόνος Μινχάουζεν ή να βγάλω τα απωθημένα μου με πικρές αλήθειες, να είμαι ο εαυτός μου ή κάποια άλλη που ενδεχομένως πολύ θα ή δεν θα ήθελα να είμαι, θα έχω χρόνο να γράφω, θα τα διαβάζει κανείς άραγε ή θα φάμε ντομάτες (που είναι και νοστιμότατες αυτή την εποχή);

Coming soon!

2006-08-28T12:19:00.000-07:00

Coming soon